IK ZEI TOCH NEE !!!

Deze week kwam eindelijk meer duidelijkheid over het zogenaamde Kunduzakkoord. Vol trots werd het door de deelnemende partijen gepresenteerd als de oplossing van de problemen waar Nederland mee te maken heeft. De weg uit de crisis is gevonden, het begrotingstekort  blijft onder de drie procent en het vertrouwen in de politiek is hersteld.

Helaas zijn er altijd weer van die mensen die verder kijken dan hun neus lang is en zo’n akkoord ook inhoudelijk gaan bekijken. En inderdaad, de vreugde over dit akkoord blijkt behoorlijk voorbarig te zijn.  Was het Catshuisakkoord een drol verpakt in bruin pakpapier, het Kunduzakkoord is dezelfde drol, maar dan verpakt in paars kado papier. Gelukkig met een uiterste houdbaarheidsdatum van 12 september 2012.

Alle facetten van het akkoord zullen de komende tijd nog uitgebreid in de kranten en op de sociale media besproken worden dus voor nu beperk ik me tot 1 opvallende maatregel. Namelijk het liggeld. Niet het liggeld voor luxe jachten, al mag dat van mij best wel aangepakt worden, maar het liggeld voor iemand die in het ziekenhuis is opgenomen. Die moet namelijk een bedrag van zeven euro vijftig liggeld per dag gaan betalen.

Dit symbolische bedrag zou een bijdrage zijn in de kosten van eten en drinken die iemand bespaart als hij in het ziekenhuis ligt. Hiermee wordt meteen duidelijk gemaakt hoever de Kunduzcoalitie van de werkelijkheid af staat. Kijk ik bijvoorbeeld naar mijn eigen situatie met drie inwonende kinderen dan zou ik 5x30x7,50 = 1125 Euro per maand aan kosten voor voeding en wassen per maand kwijt zijn. Nu weet ik niet wat de gemiddelde Kunduzer verdient, maar mijn budget is echt niet zo hoog. Daarnaast sluit men ook de ogen voor de kosten die een ziekenhuis opname voor de patiënt meebrengt. Denk hier aan reis- en parkeerkosten voor de familie. Oppas voor thuis als een moeder wordt opgenomen, noem maar op.

Maar goed, even in drie punten waarom deze bijdrage onzin is:

1: Symboolpolitiek

De werkelijke kosten van een ziektekostenopname liggen veel hoger. Een bijdrage van 7,50 is hooguit 2% hiervan, behandelingen nog buiten beschouwing gelaten. Een afwenteling van deze orde van grootte slaat nergens op, levert geen besparingen op en zorgt niet voor hervorming in het zorgstelsel.

2:Levert niets op

De administratieve kosten van deze toeslag zullen waarschijnlijk hoger uitvallen dan de opbrengsten. Zeker als er voor de echte minima ook nog een herstelregeling moet komen.

3:Gaat geen preventieve werking vanuit

Er zijn maar heel weinig mensen die voor hun lol in het ziekenhuis liggen. Ziekenhuizen doen alles eraan om patiënten weer zo snel mogelijk weer naar huis te sturen. Als dit niet het geval door de marktwerking is moet het ziekenhuis worden aangepakt en niet de patiënt.

Al met al is het beeld duidelijk, dit is een onzinmaatregel. Ik snap dus echt niet wat de diepe gedachte achter deze toeslag is. Of het moet zijn om de bureaucratie nog verder te verhogen, waardoor de kosten van de zorg nog hoger worden en er nog meer onzinnige bezuinigingen kunnen worden doorgevoerd.

Tegen deze maatregel  zeg ik dus maar weer : “NEE”.

Als je voorstelt om de huidige begrotingstekorten op te vangen door de invoering van een extra belastingschaal voor de hoogste verdienenden in Nederland, zeg even boven de honderdduizend euro, dan krijg je te horen dat deze mensen al zoveel belasting betalen.
Nu kan je daar een hele discussie over gaan voeren, maar zeker blijft dat er ook nog heel veel overblijft.

“Ja, maar”, wordt er dan gezegd, “deze mensen zijn belangrijk voor de economie. Door hun inzet creeeren ze heel veel banen en zijn ze belangrijk voor de werkgelegenheid.”

Ik heb dit verband nooit zo goed kunnen leggen. Ik snap niet dat een bankdirecteur die een miljoen verdient beter is voor de werkgelegenheid dan een bankdirecteur die een ton (toch ook geen onaardig salaris) verdient. Misschien is de term “krijgen” hier dan ook beter dan “verdienen”, maar dat even terzijde. Het lijkt mij dat je voor de prijs van 1 bankdirecteur van een miljoen toch al snel een 20 mensen in dienst kan hebben met een salaris van zo’n vijftigduizend op jaarbasis. Lijkt me een goede ruil.

Goed, laten we niet verder op die discussie ingaan, maar ons even beperken tot de feiten.
Als deze mensen dan echt zo belangrijk zijn voor de economie en de werkgelegenheid dan doen ze dat op dit moment niet goed. De werkgelegenheid loopt terug en de economie wil maar niet uit het dal klimmen. Dat terwijl de omliggende landen wel een groei vertonen.

Het is dan ook de hoogste tijd is om in te grijpen. Laten we  deze mensen nu eens echt verantwoordelijk gaan maken voor onze economie.

Dit zou kunnen door de invoer van een zogenaamnde conjunctuurbelasting. Als het slecht gaat met de economie voeren we het in en als het weer goed gaat dan wordt het weer afgeschaft. Met een geringe belastingverhoging voor de bovenste 10% verdieners is het begrotingstekort makkelijk op te lossen en voldoen we aan alle eisen die we in Europa hebben afgesproken. Dit zonder dat we de zwaksten in onze samenleving de dupe laten zijn.  Op deze manier wordt er een buffer gecreëerd die ons land door de slechte tijden heen kan helpen. Niet alleen nu, maar ook in de toekomst.

Een soort kwartje van Kok dus, maar dan anders. En laten we het dan wel  dusdanig in de wet verankeren dat we dit kwartje ook weer daadwerkelijk terugkrijgen als we weer uit de crisis zijn.

Een bijkomend effect is dat de veelverdieners de gevolgen van wanbeleid ook direct zelf gaan voelen. Kapotbezuinigen van de economie, bedenkelijke financiële acties en korte termijn visies zullen afnemen omdat men de gevolgen hiervan direct gaat merken. Mensen die een crisis veroorzaken dragen daar direct de gevolgen van. Ik denk dat de term “verantwoordelijkheid nemen” waar Rutte altijd zijn mond van vol heeft in dit opzicht wel passend is.

Ik denk dat dit een goed wapen is om ons land sterker te maken en een goede manier oplevert om ons op een sociale en verantwoorde wijze uit de crisis te helpen.

Want de plannen die ze in het Catshuis hebben bedacht, daarvoor geldt in elk geval: “Ik zeg NEE”.

Links:
Verdeling van de lastendruk in Nederland

Kleine belasting op de topvermogens. Een alternatief voor de kabinetsplannen.

Disclaimer:

Ondanks de politieke voorkeur van de schrijver van dit stuk is het op eigen titel geschreven en verwoordt het niet noodzakelijk een standpunt van welke politieke partij dan ook.

Naast alle horror verhalen over speciaal onderwijs nu eens een stukje over hoe het ook kan gaan. Ofwel een succesverhaal over Rugzak en PGB.

Afgelopen periode hebben de meeste ouders met zorgenkinderen met gekromde tenen zitten kijken naar de debatten tussen de politieke kopstukken. Met name als het ging om passend onderwijs toonden de vertegenwoordigers van de coalitie een bedroevend kennisniveau. Om het in goed Nederlands te zeggen: “Ze hadden geen flauw idee waar ze het over hebben”.

Mijn beeldbuis liep zelfs ernstig gevaar toen Eelco Brinkman zijn visie gaf over hoe zorgkinderen zo snel mogelijk uit de reguliere stroom gehaald moesten worden en naar beroepsonderwijs gaan.

Hij weet (of begrijpt) dus niet dat de zorgkinderen niet alleen de kinderen zijn die qua niveau niet kunnen meekomen in een klas, maar dat er een hoop bij zijn die een normale of zelfs hoge intelligentie hebben, maar door andere zaken belemmerd worden.

Laat is als voorbeeld dan maar mijn eigen zoon aanhalen. Al als jong kind waren we er snel achter dat het een enorme dromer was die voor een groot gedeelte in zijn eigen wereldje leefde. Toch heeft hij met goed resultaat de basisschool doorlopen en is vervolgens doorgestroomd naar de Havo.

Hier bleek in het tweede jaar dat hij verzandde in de stroom informatie die hij over zich heen kreeg. Hij vergat zaken, maakte zijn huiswerk slordig en zijn cijfers gingen hard achteruit. Er moest hier toen ingegrepen worden. Helaas kon de school maar weinig doen indicatie van het REC (Regionaal Expertise Centrum) lag. En daarvoor heb je een diagnose nodig.

Liever laat je je kind geen stempeltje krijgen, maar voor zijn eigen toekomst moesten we wel. Bij Meerkanten hebben we hem laten testen en daar kwam ook uit wat we verwachtten, PDD-NOS met trekken van ADD. Met deze diagnose is er een rugzak aangevraagd en een PGB. Met behulp van de rugzak kon er op school meer voor hem worden gedaan en het PGB werd ingezet om hem naar studiebegeleiding te laten gaan waar hij word ondersteund in de planning en structuur die hij zelf niet goed kan aanbrengen.

Inmiddels is hij een paar jaar ouder en het gaat lekker met hem. Hij heeft zijn havo afgerond en is zelfs doorgestroomd naar het VWO. In 2012 zal hij hier eindexamen doen en dan door naar de universiteit. We hopen maar dat hij dan ondertussen voldoende is gegroeid dat hij zelf in staat is om de benodigde planning en structuur aan te brengen.

Het is in elk geval een wereldgozer  waar ik trots op ben. Een jongen met potentieel voor de toekomst dat er dankzij de regelingen die er nu zijn ook ten volle uitkomen. En blijkbaar heb ik hem goed opgevoed ook, want hij had zich nog eerder dan ik voor de SP aangemeld.

En als hij straks mag stemmen zal ook hij “NEE” zeggen, tegen het huidige afbraakbeleid.

16 februari 2011, was het debat over de bezuinigingen op speciaal onderwijs.

Ondanks tegenvoorstellen van de oppositie gaf minister van Bijsterveldt geen millimeter toe, hiermee ouders, leerlingen en leerkrachten ernstig kwetsend. Overduidelijk bleek dat ze de ontslagbrief voor zesduizend leerkrachten al klaar had liggen en dat ze deze zo snel mogelijk de deur uit wilde doen. Zover dus voor de parlementaire democratie (sick).

Toen de oppositie aangaf met de Minister President te willen praten gaf deze niet thuis. Hiermee gaf hij aan hoe erg hij niet betrokken was met de duizenden kinderen die van het speciaal onderwijs afhankelijk zijn en ook hun familieleden’.
Hij maakt hiermee wel weer heel duidelijk dat hij niet de minister president van alle Nederlanders is, en zeker niet die van de mensen die het hier in Nederland wat slechter hebben getroffen.

Laat ik eerlijk zijn, ook ik vind dat er iets goed mis is binnen ons onderwijs. Onderstaand waar gebeurde verhaal, geeft duidelijk weer hoe fout het kan lopen:

Toen mijn oudste dochter, na een hoop problemen op het basisonderwijs, op het voortgezet onderwijs (VWO) kwam hadden we de hoop dat ze daar haar plek beter zou vinden omdat ze nu op haar eigen niveau kon werken. Niets bleek minder waar en in het tweede jaar liep ze volkomen vast.

Zo vast zelfs dat ze met randpsychotische verschijnselen werd opgenomen in de psychiatrie. Je komt dan in een traject dat ik geen ouder toewens, al zou ik hier dan een uitzondering voor onze premier voor willen maken. Duidelijk is dat deze man niet weet waar hij het over heeft.

Onderzoeken wezen uit dat ze PDD-NOS had, een aan autisme verwante stoornis. Hierdoor had ze en heeft ze grote problemen om binnen een sociale omgeving te functioneren, ongeacht of dit nu gezin, school of werk is.

Uiteindelijk is ze anderhalf jaar opgenomen geweest waarna ze op speciaal voortgezet onderwijs terecht is gekomen. Ik zal niet zeggen dat het hier beter ging, maar omdat de school rekening met haar kon houden en door haar hoge intelligentie heeft ze toch haar VMBO-TL diploma weten te halen. Binnen regulier onderwijs was dit haar nooit gelukt.

Het vervolgtraject is een verhaal apart, laat ik het er bij houden dat ik ook sterk tegen de bezuinigingen ben op de wajong, sociale werkplaatsen en begeleid werken. Want dat is het sociale vangnet waar veel van deze kinderen uiteindelijk terecht komen omdat er in de huidige verharde maatschappij geen plaats meer voor hun is.

De problemen die ik met mijn oudste dochter had dreigden zich met mijn jongste te herhalen. Gelukkig waren we nu voorbereid en we hebben haar al jonger laten testen. Door begeleiding die we met PGB konden inkopen hebben we haar door de basisschool heengekregen en direct op speciaal voortgezet onderwijs kunnen laten plaatsen. De school waar mijn oudste naar toe was gegaan gaf inmiddels ook onderwijs op havo-vwo niveau, zodat ze in elk geval niet onder haar niveau hoefde te werken. Ze zit nu in het tweede jaar en ik moet zeggen dat het redelijk gaat.

De school zit echter financieel in zwaar weer en met de komende bezuinigingen is het heel waarschijnlijk dat deze door de vloer zakt. Ik zou niet weten waar mijn dochter dan naar toe moet. Zou ze naar regulier onderwijs moeten dan kan ik nu al vertellen dat dit geen haalbare kaart is. Een alternatief is er echter niet.

Het staat hier allemaal in een paar korte regels en ik doe tekort aan de romslomp waar je als ouders mee wordt geconfronteerd als je een zorgenkind hebt. Alle formulieren die ingevuld moeten worden voor de testen, voor de aanvragen voor de school begeleidingsdient, voor aanvraag en administratie PGB. Zaken waar je naast je normale werk bijna een dagtaak aan hebt. Daarnaast hebben mijn kinderen zoveel aangepaste zorg nodig dat ook mijn vrouw har werk heeft moeten opgeven, iets wat niet iedereen zich kan permiteren.

Het is niet makkelijk om een zorgkind te hebben, en alhoewel ik ze niet zou willen missen. is het wel een belasting die de buitenwereld zich niet kan voorstellen. De nonchalanche waarmee het huidige kabinet met deze kinderen omgaat doet dan ook pijn.

Een schrijnend verhaal, wat nog maar een glimpje aangeeft van de problemen, veroorzaakt door een clubje mensen, die liever voor zichzelf zorgen dan dat ze anderen helpen. Sla Van Dale er maar eens op na. je kan de omschrijving vinden onder asociaal.

 a·so·ci·aal, a·so·ci·aal bn, bw zonder sociaal besef: zich ~ gedragen zonder rekening te houden met anderen

En ja, er moet veel veranderen in ons onderwijs en het is ook beter als ook de zorgleerlingen een plaats krijgen op de reguliere scholen. Maar dat bereik je niet door geld weg te halen, maar door geld te investeren. Investeren in kinderen.
En laat je niet foppen door de verhaaltjes dat er juist geld in het onderwijs bijkomt. Op de zorgleerlingen wordt keihard en emotieloos bezuinigd. En dat terwijl de rijkste 25% van Nederland er onder dit kabinet beter van wordt.

Bij deze mijn oproep aan alle sociale mensen in Nederland, om deze keer samen met mij ‘NEE’ te zeggen.

‘NEE’ zeggen tegen de asociale plannen van dit kabinet.
Laten we er samen voor zorgen dat deze mensen geen meerderheid krijgen in de 1e kamer, zodat ze voor de verdere rit rekening zullen moeten houden met onze kinderen. Jullie kunnen daar voor zorgen.

In de nacht van 27 op 28 januari is in de 2e kamer na lange debatten het besluit genomen om in te stemmen met een politietrainingsmissie in Afghaanse provincie Kunduz. Ik wil niet beweren dat het geen weloverwogen keuze is geweest en dat niet iedereen in eer en geweten de voor en nadelen tegenover elkaar heeft gezet, maar ik ben het er niet mee eens.

Een civiele missie in een oorlogsgebied is net zoiets als een maagd in een hoerenkast. Het is een kwestie van tijd voordat daar wordt gevochten. Mensen worden ook niet opgeleid tot politie agenten maar tot paramilitairen. Dat is nu eenmaal de status van de politie in Afghanistan.

Mijn standpunt wordt heel duidelijk verwoord op het weblog van Harry van Bommel van de SP.  Veel kan ik daar niet meer aan toevoegen.

Dus, om maar eens met het einde te beginnen: ” Ik zeg: Nee!!”.

Vrede maak je niet door mensen leren met wapens om te gaan in een oorlogsgebied. “Dan verleng je de oorlog”, om het maar eens met Roemer te zeggen. Of zoals Ghandi het zei: “Wars will cease when men refuse to fight”.

Maar geheel terecht komt dan de vraag: “Wat dan?”

Echt terecht is deze vraag niet helemaal, want we hadden in eerste instantie al nooit in Afghanistan moeten zitten. Maar goed, laat ik dan toch maar proberen om er een antwoord op te geven.

Om een beetje de problematiek van Afghanistan te begrijpen moeten we eerst eens gaan kijken naar de geschiedenis. Op wikipedia vinden we een tijdslijn van Afghanistan vanaf de 20e eeuw. Duidelijk wordt de  ellende waarin dit land al jaren verkeerd door de voortdurende strijd die er wordt gevoerd. Veel landen hebben zich stukgelopen op pogingen om Afghanistan te overheersen. Van de  Grieken onder leiding van Alexander de Grote tot de Amerikanen onder leiding van George Bush. Als je naar de machtsstructuur van Afghanistan kijkt dan zie je dat het land altijd is beheerst door rivaliserende groepen en families. De leider was in feite de groep die de hoofdstad Kabul in handen had. Tijden van rust waren er alleen als de rivaliserende groepen gingen samenwerken en er een centraal regiem werd ingesteld.

Doordat de verschillende groepen in Afghanistan zelfstandig opereerden was (en is) het voor een buitenlandse invasie macht ook vrijwel onmogelijk om het hele land te bezetten. Immers, elke groep moest apart worden overwonnen en in bedwang gehouden worden.

En ook nu lopen de Amerikanen nog steeds stuk op deze machtsstructuur en krijgen ze geen maar geen grip op dit land. De oorlog duurt nog steeds voort en opbouwwerkzaamheden zij gedoemd om te mislukken.

In mijn optiek is de enige manier om uit deze impasse te komen door lessen te leren uit het verleden. De verschillende groepen moeten bij elkaar worden gebracht onder een centrale regering. Dit kan niet, zoals de Amerikanen dit graag zien, een democratisch gekozen regering zijn, maar een regering die wordt benoemd door de krijgsheren, warlords, van de diverse groepen. Daarmee kan er een zekere vorm van stabiliteit in het land worden gebracht en dan pas dan hebben opbouwwerkzaamheden zin. Dan kan er een programma opgestart worden dat vergelijkbaar is met het Marshall plan wat na WO2 ook Nederland er weer bovenop heeft geholpen. Maar eerst, voordat er wat dan ook gedaan kan worden, moeten de gevechten stoppen. En dat kan alleen worden bereikt met praten. Niet met het opleiden van agenten waarvan met zekerheid gesteld kan worden dat een groot gedeelte hiervan zal overlopen naar de andere kant. En niet met het sturen van trainers naar een gebied wat onveilig is. Of zoals de NRC meldt  ‘Kunduz is afgegleden naar anarchie en geweld’

Vandaag 25 januari stond Nederland weer eens massaal in de file. Net terwijl de minister president had laten weten dat hij niet in staat is om het file probleem op te lossen.Het lijkt een hardnekkig probleem, want hoeveel asfalt er ook bij wordt gelegd, de files blijven groeien. Op deze manier komt er niets terecht van de plannen om de maximum snelheid te verhogen naar 130 km per uur.

Toch zijn er wel degelijk manieren om de fileproblematiek op te lossen. Als je het aan groen links vraagt hebben zij de heilige graal in handen in de vorm van de kilometerheffing. Door het voor de burgers maar flink duur te maken gaan ze vanzelf wel naar andere vervoersmogelijkheden kijken. Hierbij volledig aan het punt voorbij gaan dat de andere vervoersmogelijkheden in een diep slop zitten en geen reëel alternatief zijn voor de auto. Ik voor mij moet dagelijks 70 km naar mijn werk rijde. Als ik vroeg genoeg weg ga doe ik dat riant binnen het uur, met het openbaar vervoer kost dezelfde afstand mij minimaal twee uur. Het hoeft dan ook maar even tegen te zitten en ik doe er een half uur langer over. Dus een half uur file neem ik graag voor lief. En laten we daarbij dan ook niet vergeten dat de bussen en treinen nu al ernstig overbezet zijn tijdens de spits. Veel meer passagiers kunnen daar echt niet meer bij. Dus tot zover het OV als redelijk alternatief. En dat geldt voor zo ongeveer iedereen die in Flevoland woont en daar buiten werkt.

Hoe zou het dan wel moeten?

Ik denk dat het file probleem aangepakt moet door het bij de bron aan te pakken. Het probleem zit hem erin dat mensen moeten reizen om naar hun werk te komen. We moeten dus er voor zorgen dat er minder mensen met de auto naar hun werk hoeven te gaan. Om dit te bereiken moet er op drie punten tegelijk actie worden ondernomen.

1. Verbetering van het openbaar vervoer.

Ondanks het feit dat het openbaar op dit moment ernstig te wensen overlaat moeten we het niet meteen afschrijven. Er moet echter wel ernstig in worden geïnvesteerd. Met name het busnet kan snel en op korte termijn worden uitgebreid wat een behoorlijke verbetering in de dekking kan opleveren. Om te voorkomen dat de bedrijven de onrendabele lijnen verwaarlozen moet het OV weer in handen komen van de overheid. Het belang van goed vervoer gaat namelijk verder dan het maken van winst op onderdelen van het vervoer. Daarmee wordt het automatisch een verantwoordelijkheid van de overheid. Op die manier kan er ook worden gezorgd voor goede arbeidsomstandigheden van de werknemers.

Mensen het openbaar vervoer inlokken door middel van een prijsprikkel blijkt maar heel beperkt te werken. Ook nu worden de ov-kosten volledig vergoed, en het gebruik van de auto maar beperkt. Toch kiezen dan nog steeds de meeste mensen voor de auto.

2. Stimuleren thuiswerken.

De snelste slag die je kan maken om de mensen van de weg te halen is om ze thuis te laten werken. Veel mensen die op kantoor werken kunnen makkelijk een aantal dagen per week vanuit huis werken. De moderne media voorzien in meer dan voldoende mate in de hiervoor benodigde infrastructuur. Helaas willen veel bedrijven hier nog niet aan, Omdat ze bang zijn om de controle over de werknemers te verliezen. Deze drempel zou weggehaald moeten worden door stimuleringsmaatregelen. Leg er van overheidswege maar een keiharde verplichting op als dat niet blijkt te werken.

3. Spreiding bedrijven.

En dan komen we aan bij de belangrijkste oorzaak van het file probleem. De schaalvergroting van de bedrijven. En daarnaast zijn de grote bedrijven ook nog eens op een kluitje bij elkaar gaan zitten op de bedrijfsterreinen. Het gevolg is dat enerzijds mensen verder van hun werk zijn komen te wonen, en anderzijds al die mensen over dezelfde weg naar hun werk toe moeten. En daar komen dus die files vandaan. Dit kan je ook direct terugvinden in de file kaarten van de ANWB.

Rondom de plaatsen waar de kantoren geconcentreerd zijn ontstaan de files. De overheid moet een actievere rol gaan spelen in de spreiding van de bedrijvigheid. Hierin kunnen ze een voortouw nemen door onderdelen van de ministeries te spreiden. Daarnaast moet er een actieve rol worden gespeeld om bedrijven te stimuleren zich te verspreiden. Denk hierbij aan de ontwikkeling van Flevoland, maar ook aan de huidige klontering van de werkzaamheden van ASR en de ABN-AMRO, waar de staat nog steeds de grootaandeelhouder van is. Stimulerings en strafmaatregelen zijn noodzakelijk om dit te bewerkstelligen.

Kortom, het fileprobleem is oplosbaar. Dat kan echter alleen tot stand worden gebracht met non-liberale maatregelen. En dat zal dit kabinet niet gaan doen. Ik durf zelfs te stellen dat ze het fileprobleem niet willen oplossen en dat is een schande.

Daartegen zeg ik nog steeds: NEE!

En op 2 maart nog een keer.

Het blijft rommelen in het Haagsche. Zoals door Roemer al was voorspeld hobbelt dit kabinet van de ene naar de andere hobbel. Nu was het Eric L. die de zaak op scherp zette en de volgende hobbel dient zich al weer aan in de vorm van James S. Dinsdagavond 16 november konden we meegenieten met de debatten en daar ging het hard aan toe. Zeker omdat Geert Wilders weer eens probeerde de zaak te vergoelijken. D66 voorman Pechtold trapte daar niet in en noemde het beestje bij de naam : “Die ene zetel, de zetel van de macht”. Want ieder mens in Nederland begrijpt dat dat is waar het om gaat, zelfs de PVV kiezers.

Door deze opstelling krijgt Wilders het voor elkaar op zichzelf en zijn geliefde PVV (waar hij nog steeds het enige lid van is) te degraderen van onbetrouwbaar naar volstrekt onbetrouwbaar. Dit zette mij aan het denken. Wat zou er gebeurd zijn als Wilders nu eens gewoon had gezegd waar het op stond? Als hij nu eens gewoon de waarheid had verteld. Bijvoorbeeld op deze manier:

Dames en Heren van de tweede kamer,

Afgelopen week ben ik op onaangename wijze verrast door het verleden van PVV-kamerlid Eric L. Een verleden dat er zowel op korte als op langere termijn niet best uitziet. In gewone woorden een verleden dat een kamerlid, zelfs eentje van de PVV, onwaardig is. Ik trek mij dit persoonlijk aan, temeer omdat er van mij verwacht had mogen worden dat ik een zorgvuldig antecedenten onderzoek zou hebben verricht. Hierin heb ik verzuimd en dat neem ik mezelf dan ook zeer kwalijk. Helaas blijkt de PVV op een bepaald slag mensen een bijzondere aantrekkingskracht uit te oefenen en een uitgebreide screening blijkt dan ook bittere noodzaak te zijn. Ik zal er in de toekomst dan ook persoonlijk op toe zien dat dit gebeurt en dat dergelijke taferelen, voor zover mogelijk, vermeden zullen worden. Niemand van ons zit op dit soort problemen te wachten.

Ik trek het mezelf in het bijzonder aan omdat de PVV altijd de mond vol heeft over een strengere aanpak, met name op het gebied van de zaken waarover Eric L. momenteel in opspraak is. Ik ben dan ook niet in staat waarom iemand die in de thuiszorg wil werken een bewijs van goed gedrag moet overleggen, terwijl dit voor een kamerlid blijkbaar niet aan de orde is. Bij deze mijn oprechte excuses voor deze dubbele moraal.

Voorgenoemde in aanmerking genoment zal het u dan ook niet verbazen dat ik Eric L. heb verzocht om de kamer te verlaten en zijn zetel beschikbaar te stellen aan de PVV. Mijnheer L. heeft laten weten dat hij hiertoe niet bereid was, ondanks een eerder afgegeven verklaring, die al mijn fractieleden hebben getekend, dat hij dat wel zou doen. Voor de redenen achter deze houding moet u bij Eric L. zelf zijn. Zoals u echter weet is een dergelijke verklaring niet rechtsgeldig en heb ik geen mogelijkheden om hiertegen stappen te ondernemen. Ik stond dus voor de keuze om Eric L. uit de fractie te zetten, of zijn aanwezigheid hier te gedogen. De eerlijkheid dwingt mij om toe te geven dat dit eerste mijn voorkeur had gehad.

Echter, dit land bevind zich in een crisis situatie en moet worden geregeerd. Te lang al zijn we stuurloos bezig zonder een vorm van beleid. Door Eric L. uit mijn fractie te zetten breng ik de stabiliteit en continuïteit van dit kabinet in gevaar. Dit is een dienst die ik de links oppositie niet wil verlenen en daarom heb ik besloten om de aanwezigheid van Eric L. binnen mijn fractie te gedogen.El heb ik ervoor gezorgd dat hij monddood is gemaakt door hem zijn belangrijke portefeuilles af te nemen.

En voordat u vragen stelt, indien deze situatie zich nogmaals zal voordoen, dan zal ik niet aarzelen om op dezelfde wijze te handelen.
Dames en Heren, ik wens u allen een prettige avond

Zo had het kunnen zijn, maar zo was het dus niet. Hij had hiermee mijn respect kunnen winnen en dat van veel Nederlanders. Het had hem echter zijn macht gekost, want die is nu eenmaal niet gebaseerd op geloofwaardigheid en gezond verstand, maar op vervelende onderbuikgevoelens van angst en onmacht.

En zoals het spreekwoord gaat: ” angst is een slechte raadgever”.

Dus ik besluit wederom met een duidelijk ” Nee” .

PS. Rutte, zo wordt je nooit ‘mijn premier’, maar blijf je een ruggengraatloze slapjanus. Als je overigens een baan zoekt voor na je politieke carrière dan zou ik je  tweedehandsautoverkoper aanraden. Die rol is je op het lijf geschreven.