De eerste trein naar Dronten

December 9th, 2012

Het was lange tijd spreekwoordelijk als toppunt van geduld: “Wachten op de eerste trein naar Dronten”.

En afgelopen weekend/week was het dan eindelijk zo ver. Ook Dronten is aangesloten op het spoornet

En dan blijkt dat we met de komst van de trein alleen maar nog meer geduld moeten hebben. Door het wegvallen van diverse buslijnen, met name de 143, worden veel reizigers geconfronteerd met langere reistijden en hogere kosten.

Ik zal wel weer een zeurpiet zijn, maar ik deel de jubelstemming over ons nieuwe station niet.

Deze lijn is niet bedoeld voor Dronten, maar voor het vrachtvervoer over het spoor naar de Amsterdamse havens. Hierbij zal ook veel chemisch (lees giftig) afval vervoerd gaan worden over de Hanzelijn en door Almere.

Dronten is slechts met een boemeltje aan de rest van Nederland vastgeknoopt en door het wegvallen cq verslechteren is de afstand tot de rest van Nederland alleen maar verder en duurder geworden.
Wie de zuid-lijn van Amsterdam (belangrijk voor veel Forenzen) wilt bereiken moet nu in plaats van de bus de stoptrein nemen naar Lelystad en daar een kwartier wachten op de in de Intercity die even daarvoor Dronten in volle vaart heeft gepasseerd.

Ook voor studenten die zondag weer naar hun studieplaats toe moeten is de situatie ernstig verslechterd. Hoe komen ze op zondagavond op het station nu de busverbindingen zijn weggevallen?
Pappa zal wel weer kunnen gaan rijden.

En dan heb ik het nog geen eens over alle scholieren die nu afhankelijk zijn geworden van een verminkte spitsbus verbinding met Lelystad en Kampen. Bijvoorbeeld leerlingen die naar het speciaal onderwijs gaan en die nu pas in de avondspits weer naar huis kunnen komen. Die de 143 niet meer kunnen nemen, maar met de 145 zullen moeten reizen en daardoor elke dag meer dan een uur extra reistijd krijgen.
Of mensen die nu met de trein moeten gaan in plaats van de bus en daardoor geconfronteerd worden met een sterke verhoging van de reiskosten.

Nee, we hoeven niet zo blij te zijn met dit nieuwe spoor. Pas als ze van Dronten een Intercity station maken hebben we misschien reden om feest te vieren. Maar dan moet wel met name de 143 hersteld gaan worden.
Tot die tijd is het voor veel mensen alleen maar een verslechtering.

En tot die tijd zeg ik dus: “NEE!”

De ware leugen van Rutte (1)

September 3rd, 2012

26 augustus stonden de lijsttrekkers van de grote politieke partijen tegenover elkaar. Als ware voice of Holland sterren stonden ze elkaar de loef af te steken, zich wisselend bewust dat het hier niet ging om de inhoud, maar om de show.

Het programma zelf stond ook in de tv-gids geplaatst onde het kopje “amusement”. Toch wel triest om te zien wat anderhalfjaar Rutte met onze politiek heeft gedaan.

Over en weer werd er gegooid met bangmakerijen, halve waarheden en leugens en werden mensen op grove manier onderbroken.

Dat de inhoud volledig onbelangrijk is geworden wordt nog wel het meest duidelijk gemaakt door het punt dat de grootste leugen van die avond geruisloos door de VVD onder het tapijt is geveegd.

Aan Rutte werd door mevr. Jansen de vraag voorgelegd hoe zij haar onverkoopbare woning kon verkopen. Een vaag verhaal, waar half nederland inmiddels de draad alweer volledig van vergeten is volgde. In feite kwam het er op neer dat mevr. Jansen maar op de VVD moest stemmen, dan zou het vanzelf goed komen.

Wat echter het juiste, ongelogen antwoord van Rutte had moeten zijn, was het antwoord dat volgt uit zijn beleid en filosofie van de vrije markt. Het enig eerlijk antwoord had moeten zijn:
“Dan moet je de vraagprijs nog verder verlagen.”

Dat was het enige eerlijke antwoord geweest volgens de wet van vraag en aanbod op de vrije markt. Maar dat antwoord durfde de premier niet te geven, hij hield zich liever bij vaagheden, onduidelijkheden, halve waarheden en hele leugens.

En tegen zo’n premier zeg ik: “NEE!!”

Wordt vervolgd…..

Liggeld voor mijn oma dankzij Kunduzakkoord.

May 17th, 2012

Deze week kwam eindelijk meer duidelijkheid over het zogenaamde Kunduzakkoord. Vol trots werd het door de deelnemende partijen gepresenteerd als de oplossing van de problemen waar Nederland mee te maken heeft. De weg uit de crisis is gevonden, het begrotingstekort  blijft onder de drie procent en het vertrouwen in de politiek is hersteld.

Helaas zijn er altijd weer van die mensen die verder kijken dan hun neus lang is en zo’n akkoord ook inhoudelijk gaan bekijken. En inderdaad, de vreugde over dit akkoord blijkt behoorlijk voorbarig te zijn.  Was het Catshuisakkoord een drol verpakt in bruin pakpapier, het Kunduzakkoord is dezelfde drol, maar dan verpakt in paars kado papier. Gelukkig met een uiterste houdbaarheidsdatum van 12 september 2012.

Alle facetten van het akkoord zullen de komende tijd nog uitgebreid in de kranten en op de sociale media besproken worden dus voor nu beperk ik me tot 1 opvallende maatregel. Namelijk het liggeld. Niet het liggeld voor luxe jachten, al mag dat van mij best wel aangepakt worden, maar het liggeld voor iemand die in het ziekenhuis is opgenomen. Die moet namelijk een bedrag van zeven euro vijftig liggeld per dag gaan betalen.

Dit symbolische bedrag zou een bijdrage zijn in de kosten van eten en drinken die iemand bespaart als hij in het ziekenhuis ligt. Hiermee wordt meteen duidelijk gemaakt hoever de Kunduzcoalitie van de werkelijkheid af staat. Kijk ik bijvoorbeeld naar mijn eigen situatie met drie inwonende kinderen dan zou ik 5x30x7,50 = 1125 Euro per maand aan kosten voor voeding en wassen per maand kwijt zijn. Nu weet ik niet wat de gemiddelde Kunduzer verdient, maar mijn budget is echt niet zo hoog. Daarnaast sluit men ook de ogen voor de kosten die een ziekenhuis opname voor de patiënt meebrengt. Denk hier aan reis- en parkeerkosten voor de familie. Oppas voor thuis als een moeder wordt opgenomen, noem maar op.

Maar goed, even in drie punten waarom deze bijdrage onzin is:

1: Symboolpolitiek

De werkelijke kosten van een ziektekostenopname liggen veel hoger. Een bijdrage van 7,50 is hooguit 2% hiervan, behandelingen nog buiten beschouwing gelaten. Een afwenteling van deze orde van grootte slaat nergens op, levert geen besparingen op en zorgt niet voor hervorming in het zorgstelsel.

2:Levert niets op

De administratieve kosten van deze toeslag zullen waarschijnlijk hoger uitvallen dan de opbrengsten. Zeker als er voor de echte minima ook nog een herstelregeling moet komen.

3:Gaat geen preventieve werking vanuit

Er zijn maar heel weinig mensen die voor hun lol in het ziekenhuis liggen. Ziekenhuizen doen alles eraan om patiënten weer zo snel mogelijk weer naar huis te sturen. Als dit niet het geval door de marktwerking is moet het ziekenhuis worden aangepakt en niet de patiënt.

Al met al is het beeld duidelijk, dit is een onzinmaatregel. Ik snap dus echt niet wat de diepe gedachte achter deze toeslag is. Of het moet zijn om de bureaucratie nog verder te verhogen, waardoor de kosten van de zorg nog hoger worden en er nog meer onzinnige bezuinigingen kunnen worden doorgevoerd.

Tegen deze maatregel  zeg ik dus maar weer : “NEE”.

Conjunctuurbelasting, de weg uit de crisis.

April 25th, 2012

Als je voorstelt om de huidige begrotingstekorten op te vangen door de invoering van een extra belastingschaal voor de hoogste verdienenden in Nederland, zeg even boven de honderdduizend euro, dan krijg je te horen dat deze mensen al zoveel belasting betalen.
Nu kan je daar een hele discussie over gaan voeren, maar zeker blijft dat er ook nog heel veel overblijft.

“Ja, maar”, wordt er dan gezegd, “deze mensen zijn belangrijk voor de economie. Door hun inzet creeeren ze heel veel banen en zijn ze belangrijk voor de werkgelegenheid.”

Ik heb dit verband nooit zo goed kunnen leggen. Ik snap niet dat een bankdirecteur die een miljoen verdient beter is voor de werkgelegenheid dan een bankdirecteur die een ton (toch ook geen onaardig salaris) verdient. Misschien is de term “krijgen” hier dan ook beter dan “verdienen”, maar dat even terzijde. Het lijkt mij dat je voor de prijs van 1 bankdirecteur van een miljoen toch al snel een 20 mensen in dienst kan hebben met een salaris van zo’n vijftigduizend op jaarbasis. Lijkt me een goede ruil.

Goed, laten we niet verder op die discussie ingaan, maar ons even beperken tot de feiten.
Als deze mensen dan echt zo belangrijk zijn voor de economie en de werkgelegenheid dan doen ze dat op dit moment niet goed. De werkgelegenheid loopt terug en de economie wil maar niet uit het dal klimmen. Dat terwijl de omliggende landen wel een groei vertonen.

Het is dan ook de hoogste tijd is om in te grijpen. Laten we  deze mensen nu eens echt verantwoordelijk gaan maken voor onze economie.

Dit zou kunnen door de invoer van een zogenaamnde conjunctuurbelasting. Als het slecht gaat met de economie voeren we het in en als het weer goed gaat dan wordt het weer afgeschaft. Met een geringe belastingverhoging voor de bovenste 10% verdieners is het begrotingstekort makkelijk op te lossen en voldoen we aan alle eisen die we in Europa hebben afgesproken. Dit zonder dat we de zwaksten in onze samenleving de dupe laten zijn.  Op deze manier wordt er een buffer gecreëerd die ons land door de slechte tijden heen kan helpen. Niet alleen nu, maar ook in de toekomst.

Een soort kwartje van Kok dus, maar dan anders. En laten we het dan wel  dusdanig in de wet verankeren dat we dit kwartje ook weer daadwerkelijk terugkrijgen als we weer uit de crisis zijn.

Een bijkomend effect is dat de veelverdieners de gevolgen van wanbeleid ook direct zelf gaan voelen. Kapotbezuinigen van de economie, bedenkelijke financiële acties en korte termijn visies zullen afnemen omdat men de gevolgen hiervan direct gaat merken. Mensen die een crisis veroorzaken dragen daar direct de gevolgen van. Ik denk dat de term “verantwoordelijkheid nemen” waar Rutte altijd zijn mond van vol heeft in dit opzicht wel passend is.

Ik denk dat dit een goed wapen is om ons land sterker te maken en een goede manier oplevert om ons op een sociale en verantwoorde wijze uit de crisis te helpen.

Want de plannen die ze in het Catshuis hebben bedacht, daarvoor geldt in elk geval: “Ik zeg NEE”.

Links:
Verdeling van de lastendruk in Nederland

Kleine belasting op de topvermogens. Een alternatief voor de kabinetsplannen.

Disclaimer:

Ondanks de politieke voorkeur van de schrijver van dit stuk is het op eigen titel geschreven en verwoordt het niet noodzakelijk een standpunt van welke politieke partij dan ook.

Bezuinigen op de gezondheidszorg.

January 25th, 2012

Disclaimer: Dit stuk is sarcastisch bedoeld en geeft niet de echte mening van de auteur weer. Die vindt dat we als samenleving de kosten van de (gezondheids)zorg samen solidair moeten dragen en zegt hier bij voorbaat al “NEE” tegen. Sociaal bezuinigen kan prima door efficiency verbeteringen en afschaffen van de marktwerking.

Op dit moment woedt er in de politieke Haagsche kringen een heftige discussie over de groeiende kosten van onze gezondheidszorg. Mensen worden steeds ouder en doen steeds langer en vaker een beroep op de gezondheidszorg.
Het antwoord van het huidige kabinet is zoals te verwachten. “Ziek zijn is een keuze en dan moet je je eigen verantwoordelijkheid maar nemen”.
Meer en meer zaken worden op die manier uit het basispakket van de gezondheidszorg weggeschrapt. Oma heeft geen rollator meer nodig en mensen met reuma zijn niet meer chronisch ziek en hebben dan ook geen fysiotherapie meer nodig. Lang leve het simplisme van de liberaal.

Om te voorkomen dat mensen ziek worden wordt er nu gedacht over idiote constructies als vet-tax, verhogen van de accijnzen op tabak en alcohol en hogere ziektekostenpremies voor mensen met overgewicht. Alles opdat mensen maar goed gezond blijven. Voor het gemak hebben ze ook de begeleiding bij het stoppen met roken uit het basispakket gehaald.

Wat een onzin. Zo ga je dus nooit bezuinigen. Want al die gezonde mensen worden namelijk ook ziek. Krijgen ook allemaal klachten en hebben medische zorg over. Alleen dan wel 10 jaar later. Mensen met overgewicht zijn dan nog het goedkoopst, want die krijgen meestal hartklachten en vallen dan vanzelf neer. En rokers betalen een macht aan accijnzen. Rutte heeft er slapeloze nachten van als hij deze inkomstenbron kwijt zou raken (Ah, vandaar dat stoppen met roken uit het basispakket is gehaald).

En dat dan in combinatie met die 10 jaar dat ze korter leven, dat is een besparing, daar kan geen enkele bezuiniging tegenop. Met dat soort mensen hou je de zorg tenminste nog eens betaalbaar.

En dan al die asociale sporters, hoeveel blessures bestaan er wel niet op de sportvelden. Wat kost dat de samenleving wel niet? En dan hebben we het nog geen eens over de mensen die met de gipsvluchten terugkomen van de skivakanties. Werkelijk, dat is pas asociaal. Allemaal uit de verzekering gooien. Dan ga je pas echt bezuinigen.

Maar het kan nog beter en nog veel simpeler. We schaffen gewoon het hele pakket van de gezondheidszorg af. Dat is pas besparen. In Amerika, het Walhalla van de liberalen, doen ze het al jaren zo en men verzet zich met hand en tand tegen de plannen van Obama hier verandering in te brengen. Je gaat toch niet voor anderen betalen?
Ik stel voor dat we dan wel een uitzondering maken voor de pil van Drion (kent u hem nog?). Want niet alleen ziek zijn, maar ook leven is een keuze.

Kunduz: 1 woord, 6 keer fout

April 8th, 2011

Ik had me eigenlijk voorgenomen om niets over Kunduz te gaan schrijven. Ik vond het al meteen een heel fout plan en genoeg mensen met mij. De manier waarop Groen Links in de listen van Rutte is getrapt is zonder enige vorm van overdrijven naïef te noemen.

Niet dat ik vind dat we Afghanistan niet moeten helpen, maar dat doe je niet door er meer oorlog naartoe te brengen. Zie daarvoor ook mijn blog Afghanistan en helaas geen oplossing. Ook had ik geen zin om voor de provinciale verkiezingen mee te werken aan het gekrakeel op links.

Natuurlijk is Groen Links niet de enige schuldige dat het voorstel voor Kunduz een meerderheid heeft gekregen, ook ChristenUnie is mij hierin zwaar tegengevallen. CDA natuurlijk ook, maar daarvan was al bekend dat die de idealen verkocht had voor deelname aan de coalitie.
Maar laat ik maar eens puntsgewijs vertellen waarom ik zo hard NEE zeg tegen de missie Kunduz.

  • Steun aan de oorlog in Afghanistan

    De voorgestelde politiemissie in Afghanistan is een onlosmakelijk deel van de hele oorlog die op dit moment in Afghanistan woedt. Ook als je daar een klein stukje uithaalt, dat voor het oog wat minder op vechten lijkt, faciliteer je het grotere geheel. In juridische termen zou je dit “medeplichtig” noemen.

    Trek maar een vergelijking met een pizzabezorger die willens en wetens medeplichtig is aan een ontvoering, ook al leverde hij alleen maar de pizza’s. Als hij van de ontvoering op de hoogte was is hij medeschuldig.

  • We leiden soldaten op, geen agenten

    Het is maar al te duidelijk dat de agenten die we straks gaan opleiden, straks paramilitaire taken gaan uitvoeren. Het is daarbij zelfs te hopen dat ze dat tegen de Taliban gaan doen en niet overlopen. Er zijn genoeg berichten in de krant verschenen die deze stelling ondersteunen. Ook vanuit Nederland wordt al hierop ingespeeld en op de kazernes lopen mensen die eerst in het groen liepen nu opeens in het blauw. (Betrouwbare bron bij mij bekend).

    Zie ook dit artikel uit de volkskrant: Wij willen juist vechten

  • Het is veel te duur

    De totale kosten van deze operatie worden geschat op 500 miljoen euro. Omgerekend per op te leiden agent is dat 500.000 Euro. Meer dan wat een Nederlandse student tijdens zijn hele studie kost.

    Deze missie had veel goedkoper uitgevoerd kunnen worden door de op te leiden mensen hierheen te halen en ze hier op te leiden. Het argument dat de omstandigheden daar anders zijn dan hier gaat niet op, want de mensen die wij daar naartoe sturen zijn ook hier op de heide opgeleid. En ook had het elders in de regio, in een rustiger land, kunnen gebeuren.

  • Het is naïef

    Er zijn om de goedkeuring achter deze missie te krijgen toezeggingen gedaan die niet nagekomen kunnen worden. De mensen in Afghanistan die deze toezeggingen moeten doen zullen ze maar al te graag doen als daarmee deze missie door gaat. Te stellen dat deze in de praktijk niets voor zullen stellen wordt cynisch genoemd, maar te geloven dat ze keihard zijn is gewoon naïef.

  • Het is een listig politiek spelletje geweest

    De PVV had al gezegd dat ze de missie niet zouden steunen. Om de vrienden in Amerika en van de Navo te vriend te houden heeft Rutte een motie van GroenLinks gepakt, deze een klein beetje aangepast en in de onderhandelingen dusdanig terug aangepast dat Groenlinks (en D66) met de rug tegen de muur stonden en niets meer konden doen dan instemmen. Niet Rutte, maar Sap is degene die met de rug tegen de muur is gezet. En de winst gaat naar Rutte, die deze missie zonder gezichtsverlies voor de PVV, door de kamer heeft weten te loodsen. Ik mag hem niet, maar moet toegeven dat het een sluw politicus is.

Er zijn nog legio redenen te vinden waarom missie Kunduz een foute is, maar dit zijn voor mij toch wel de belangrijkste. De oppositie heeft zich laten gebruiken door het kabinet door de handige spelletjes van Rutte. Gelukkig zijn de PVDA, SP en PVDD standvastig gebleven. En de PVV? Daar heb ik het maar niet over. Ik weet namelijk niet wat er was gebeurd als de oppositie niet in de spelletjes van Wilders was getrapt.

Dus, missie Kunduz? Ik zeg “Nee”.

Rugzak en PGB – Hoezo, “het werkt niet”?

March 4th, 2011

Naast alle horror verhalen over speciaal onderwijs nu eens een stukje over hoe het ook kan gaan. Ofwel een succesverhaal over Rugzak en PGB.

Afgelopen periode hebben de meeste ouders met zorgenkinderen met gekromde tenen zitten kijken naar de debatten tussen de politieke kopstukken. Met name als het ging om passend onderwijs toonden de vertegenwoordigers van de coalitie een bedroevend kennisniveau. Om het in goed Nederlands te zeggen: “Ze hadden geen flauw idee waar ze het over hebben”.

Mijn beeldbuis liep zelfs ernstig gevaar toen Eelco Brinkman zijn visie gaf over hoe zorgkinderen zo snel mogelijk uit de reguliere stroom gehaald moesten worden en naar beroepsonderwijs gaan.

Hij weet (of begrijpt) dus niet dat de zorgkinderen niet alleen de kinderen zijn die qua niveau niet kunnen meekomen in een klas, maar dat er een hoop bij zijn die een normale of zelfs hoge intelligentie hebben, maar door andere zaken belemmerd worden.

Laat is als voorbeeld dan maar mijn eigen zoon aanhalen. Al als jong kind waren we er snel achter dat het een enorme dromer was die voor een groot gedeelte in zijn eigen wereldje leefde. Toch heeft hij met goed resultaat de basisschool doorlopen en is vervolgens doorgestroomd naar de Havo.

Hier bleek in het tweede jaar dat hij verzandde in de stroom informatie die hij over zich heen kreeg. Hij vergat zaken, maakte zijn huiswerk slordig en zijn cijfers gingen hard achteruit. Er moest hier toen ingegrepen worden. Helaas kon de school maar weinig doen indicatie van het REC (Regionaal Expertise Centrum) lag. En daarvoor heb je een diagnose nodig.

Liever laat je je kind geen stempeltje krijgen, maar voor zijn eigen toekomst moesten we wel. Bij Meerkanten hebben we hem laten testen en daar kwam ook uit wat we verwachtten, PDD-NOS met trekken van ADD. Met deze diagnose is er een rugzak aangevraagd en een PGB. Met behulp van de rugzak kon er op school meer voor hem worden gedaan en het PGB werd ingezet om hem naar studiebegeleiding te laten gaan waar hij word ondersteund in de planning en structuur die hij zelf niet goed kan aanbrengen.

Inmiddels is hij een paar jaar ouder en het gaat lekker met hem. Hij heeft zijn havo afgerond en is zelfs doorgestroomd naar het VWO. In 2012 zal hij hier eindexamen doen en dan door naar de universiteit. We hopen maar dat hij dan ondertussen voldoende is gegroeid dat hij zelf in staat is om de benodigde planning en structuur aan te brengen.

Het is in elk geval een wereldgozer  waar ik trots op ben. Een jongen met potentieel voor de toekomst dat er dankzij de regelingen die er nu zijn ook ten volle uitkomen. En blijkbaar heb ik hem goed opgevoed ook, want hij had zich nog eerder dan ik voor de SP aangemeld.

En als hij straks mag stemmen zal ook hij “NEE” zeggen, tegen het huidige afbraakbeleid.

Rutte wordt bang

February 28th, 2011

Met nog maar een paar dagen te gaan voor de verkiezingen van de provinciale staten begint Rutte opeens van zich te laten horen.
Ongenuanceerd kopieert hij Mubarak en waarschuwt hij voor chaos, in de vorm van Belgische toestanden, als dit kabinet geen meerderheid krijgt in de 1e kamer.

Als een dolleman richt hij zijn pijlen op de zogenaamde sneeuwschuiver van Cohen die in zijn ogen de problemen doorschuift naar de toekomst. Hierbij is hij alle realiteit uit het oog verloren, want de berekeningen van het CPB wijzen uit dat de plannen van de PVDA meer bezuinigingen tot stand brengen dan die van de VVD en dat daarbij de zwakkeren in onze samenleving wel worden ontzien.
Hij blijft dus zonder enig medegevoel doorrijden op zijn stoomwals en verpletter rücksichtslos onze zorgkinderen, mensen uit de sociale werkplaatsen. Zijn zogenaamde uitgestoken hand is gebleken niets anders te zijn dan een lange neus naar de oppositie.

Zijn plannen zijn goed voor de 25% van Nederland die het meeste verdient. De andere 17% gaat er op achteruit. Concreet betekent dat dat iedereen die onder 2x modaal verdient er onder Rutte op achteruit gaat. Verdien je meer dan zit je goed.

Komende woensdag botst de sneeuwschuiver van de PVDA tegen de stoomwals van Rutte.

Aan ons als kiezer is de keuze of we Rutte door laten gaan met zijn afbraakpolitiek, of dat we met zijn allen vinden dat het anders, beter en socialer kan.
Angst is hierin een slecht raadgever, want de vraag waar het om draait is: Stemmen we Sociaal of A-sociaal.

Want aan u is de keuze of we een noodrem aanbrengen op de stoomwals van Rutte.

Tegen de plannen van Rutte zoals ze nu zeggen ga ik in elk geval “NEE” zeggen.

NEE tegen:

  • Afbraak sociale voorzieningen
  • Bezuinigingen Openbaar Vervoer
  • Bezuinigingen speciaal onderwijs
  • Afschaffen van de zgn ‘rugzakjes’
  • Verhoging zorgpremies
  • Verslechtering basispakket zorg
  • Pil uit het basispakket
  • Afbraak sociale werkplaatsen
  • Afschaffen vervoer zorgleerlingen
  • Stigmatiseren en uitsluiten van bevolkingsgroepen
  • Bouw nieuwe kerncentrales
  • Afbraak natuur

Ik zeg “NEE” . Doet u met me mee?

Ga stemmen en blij niet thuis. Juist nu kunnen we een verschil maken.

2 maart verkiezingen provinciale staten en indirect voor de eerste kamer

Even voor de record: Ikzelf behoor tot de 25% die er onder Rutte op vooruit zou gaan. Maar ook ik vind dat het anders, socialer moet. Want we moeten deze maatschappij samen maken.

links:
NU.nl:Rutte valt PVDA aan.
De Pers: Rutte vreest Belgische toestanden

De afbraak van het onderwijs

February 23rd, 2011

16 februari 2011, was het debat over de bezuinigingen op speciaal onderwijs.

Ondanks tegenvoorstellen van de oppositie gaf minister van Bijsterveldt geen millimeter toe, hiermee ouders, leerlingen en leerkrachten ernstig kwetsend. Overduidelijk bleek dat ze de ontslagbrief voor zesduizend leerkrachten al klaar had liggen en dat ze deze zo snel mogelijk de deur uit wilde doen. Zover dus voor de parlementaire democratie (sick).

Toen de oppositie aangaf met de Minister President te willen praten gaf deze niet thuis. Hiermee gaf hij aan hoe erg hij niet betrokken was met de duizenden kinderen die van het speciaal onderwijs afhankelijk zijn en ook hun familieleden’.
Hij maakt hiermee wel weer heel duidelijk dat hij niet de minister president van alle Nederlanders is, en zeker niet die van de mensen die het hier in Nederland wat slechter hebben getroffen.

http://www.metronieuws.nl/_internal/gxml!0/r0dc21o2f3vste5s7ezej9x3a10rp3w$h0yznfc7wjjf3oqx7hvc249nxhdyq6m.jpeg

Laat ik eerlijk zijn, ook ik vind dat er iets goed mis is binnen ons onderwijs. Onderstaand waar gebeurde verhaal, geeft duidelijk weer hoe fout het kan lopen:

Toen mijn oudste dochter, na een hoop problemen op het basisonderwijs, op het voortgezet onderwijs (VWO) kwam hadden we de hoop dat ze daar haar plek beter zou vinden omdat ze nu op haar eigen niveau kon werken. Niets bleek minder waar en in het tweede jaar liep ze volkomen vast.

Zo vast zelfs dat ze met randpsychotische verschijnselen werd opgenomen in de psychiatrie. Je komt dan in een traject dat ik geen ouder toewens, al zou ik hier dan een uitzondering voor onze premier voor willen maken. Duidelijk is dat deze man niet weet waar hij het over heeft.

Onderzoeken wezen uit dat ze PDD-NOS had, een aan autisme verwante stoornis. Hierdoor had ze en heeft ze grote problemen om binnen een sociale omgeving te functioneren, ongeacht of dit nu gezin, school of werk is.

Uiteindelijk is ze anderhalf jaar opgenomen geweest waarna ze op speciaal voortgezet onderwijs terecht is gekomen. Ik zal niet zeggen dat het hier beter ging, maar omdat de school rekening met haar kon houden en door haar hoge intelligentie heeft ze toch haar VMBO-TL diploma weten te halen. Binnen regulier onderwijs was dit haar nooit gelukt.

Het vervolgtraject is een verhaal apart, laat ik het er bij houden dat ik ook sterk tegen de bezuinigingen ben op de wajong, sociale werkplaatsen en begeleid werken. Want dat is het sociale vangnet waar veel van deze kinderen uiteindelijk terecht komen omdat er in de huidige verharde maatschappij geen plaats meer voor hun is.



De problemen die ik met mijn oudste dochter had dreigden zich met mijn jongste te herhalen. Gelukkig waren we nu voorbereid en we hebben haar al jonger laten testen. Door begeleiding die we met PGB konden inkopen hebben we haar door de basisschool heengekregen en direct op speciaal voortgezet onderwijs kunnen laten plaatsen. De school waar mijn oudste naar toe was gegaan gaf inmiddels ook onderwijs op havo-vwo niveau, zodat ze in elk geval niet onder haar niveau hoefde te werken. Ze zit nu in het tweede jaar en ik moet zeggen dat het redelijk gaat.

De school zit echter financieel in zwaar weer en met de komende bezuinigingen is het heel waarschijnlijk dat deze door de vloer zakt. Ik zou niet weten waar mijn dochter dan naar toe moet. Zou ze naar regulier onderwijs moeten dan kan ik nu al vertellen dat dit geen haalbare kaart is. Een alternatief is er echter niet.

Het staat hier allemaal in een paar korte regels en ik doe tekort aan de romslomp waar je als ouders mee wordt geconfronteerd als je een zorgenkind hebt. Alle formulieren die ingevuld moeten worden voor de testen, voor de aanvragen voor de school begeleidingsdient, voor aanvraag en administratie PGB. Zaken waar je naast je normale werk bijna een dagtaak aan hebt. Daarnaast hebben mijn kinderen zoveel aangepaste zorg nodig dat ook mijn vrouw har werk heeft moeten opgeven, iets wat niet iedereen zich kan permiteren.

Het is niet makkelijk om een zorgkind te hebben, en alhoewel ik ze niet zou willen missen. is het wel een belasting die de buitenwereld zich niet kan voorstellen. De nonchalanche waarmee het huidige kabinet met deze kinderen omgaat doet dan ook pijn.

Een schrijnend verhaal, wat nog maar een glimpje aangeeft van de problemen, veroorzaakt door een clubje mensen, die liever voor zichzelf zorgen dan dat ze anderen helpen. Sla Van Dale er maar eens op na. je kan de omschrijving vinden onder asociaal.

a·so·ci·aal, a·so·ci·aal bn, bw zonder sociaal besef: zich ~ gedragen zonder rekening te houden met anderen

En ja, er moet veel veranderen in ons onderwijs en het is ook beter als ook de zorgleerlingen een plaats krijgen op de reguliere scholen. Maar dat bereik je niet door geld weg te halen, maar door geld te investeren. Investeren in kinderen.
En laat je niet foppen door de verhaaltjes dat er juist geld in het onderwijs bijkomt. Op de zorgleerlingen wordt keihard en emotieloos bezuinigd. En dat terwijl de rijkste 25% van Nederland er onder dit kabinet beter van wordt.

Bij deze mijn oproep aan alle sociale mensen in Nederland, om deze keer samen met mij ‘NEE’ te zeggen.

Op 2 maart bij de provinciale verkiezingen hebben we daar de kans voor.

‘NEE’ zeggen tegen de asociale plannen van dit kabinet.
Laten we er samen voor zorgen dat deze mensen geen meerderheid krijgen in de 1e kamer, zodat ze voor de verdere rit rekening zullen moeten houden met onze kinderen. Jullie kunnen daar voor zorgen.

Afghanistan en helaas geen oplossing

January 28th, 2011

In de nacht van 27 op 28 januari is in de 2e kamer na lange debatten het besluit genomen om in te stemmen met een politietrainingsmissie in Afghaanse provincie Kunduz. Ik wil niet beweren dat het geen weloverwogen keuze is geweest en dat niet iedereen in eer en geweten de voor en nadelen tegenover elkaar heeft gezet, maar ik ben het er niet mee eens.

Een civiele missie in een oorlogsgebied is net zoiets als een maagd in een hoerenkast. Het is een kwestie van tijd voordat daar wordt gevochten. Mensen worden ook niet opgeleid tot politie agenten maar tot paramilitairen. Dat is nu eenmaal de status van de politie in Afghanistan.

Mijn standpunt wordt heel duidelijk verwoord op het weblog van Harry van Bommel van de SP.  Veel kan ik daar niet meer aan toevoegen.

Dus, om maar eens met het einde te beginnen: ” Ik zeg: Nee!!”.

Foto van Depers.nl

Vrede maak je niet door mensen leren met wapens om te gaan in een oorlogsgebied. “Dan verleng je de oorlog”, om het maar eens met Roemer te zeggen. Of zoals Ghandi het zei: “Wars will cease when men refuse to fight”.

Maar geheel terecht komt dan de vraag: “Wat dan?”

Echt terecht is deze vraag niet helemaal, want we hadden in eerste instantie al nooit in Afghanistan moeten zitten. Maar goed, laat ik dan toch maar proberen om er een antwoord op te geven.

Om een beetje de problematiek van Afghanistan te begrijpen moeten we eerst eens gaan kijken naar de geschiedenis. Op wikipedia vinden we een tijdslijn van Afghanistan vanaf de 20e eeuw. Duidelijk wordt de  ellende waarin dit land al jaren verkeerd door de voortdurende strijd die er wordt gevoerd. Veel landen hebben zich stukgelopen op pogingen om Afghanistan te overheersen. Van de  Grieken onder leiding van Alexander de Grote tot de Amerikanen onder leiding van George Bush. Als je naar de machtsstructuur van Afghanistan kijkt dan zie je dat het land altijd is beheerst door rivaliserende groepen en families. De leider was in feite de groep die de hoofdstad Kabul in handen had. Tijden van rust waren er alleen als de rivaliserende groepen gingen samenwerken en er een centraal regiem werd ingesteld.

Rambo, de Amerikaanse oplossing

Doordat de verschillende groepen in Afghanistan zelfstandig opereerden was (en is) het voor een buitenlandse invasie macht ook vrijwel onmogelijk om het hele land te bezetten. Immers, elke groep moest apart worden overwonnen en in bedwang gehouden worden.

En ook nu lopen de Amerikanen nog steeds stuk op deze machtsstructuur en krijgen ze geen maar geen grip op dit land. De oorlog duurt nog steeds voort en opbouwwerkzaamheden zij gedoemd om te mislukken.

In mijn optiek is de enige manier om uit deze impasse te komen door lessen te leren uit het verleden. De verschillende groepen moeten bij elkaar worden gebracht onder een centrale regering. Dit kan niet, zoals de Amerikanen dit graag zien, een democratisch gekozen regering zijn, maar een regering die wordt benoemd door de krijgsheren, warlords, van de diverse groepen. Daarmee kan er een zekere vorm van stabiliteit in het land worden gebracht en dan pas dan hebben opbouwwerkzaamheden zin. Dan kan er een programma opgestart worden dat vergelijkbaar is met het Marshall plan wat na WO2 ook Nederland er weer bovenop heeft geholpen. Maar eerst, voordat er wat dan ook gedaan kan worden, moeten de gevechten stoppen. En dat kan alleen worden bereikt met praten. Niet met het opleiden van agenten waarvan met zekerheid gesteld kan worden dat een groot gedeelte hiervan zal overlopen naar de andere kant. En niet met het sturen van trainers naar een gebied wat onveilig is. Of zoals de NRC meldt  ‘Kunduz is afgegleden naar anarchie en geweld’